Wielki mistrz Martin Garzes natychmiast nakazał wzmóc nadzór nad więzieniami. Od 1602 jego następca Alof de Wignacourt promował nowe przepisy dotyczące zarządzania niewolnikami na Malcie. Od tego momentu niewolnicy nie mogli zajmować się płatną działalnością ani handlować, z wyjątkiem niewielkich kwot pod bezpośrednim nadzorem Zakonu. Niewolnicy również nie mogli wynajmować mieszkań. Ten przepis obowiązywał z kilkoma modyfikacjami przez cały XVII wiek.
Bunt w 1749
thumb|Port Valletta około 1750
W 1749 został uknuty przez paszę prowincji na Rodos, który został schwytany przez Zakon po buncie na swoich galerach, niezwykły spisek mający na celu przejęcie władzy na Malcie przez niewolników. Dzięki wielkiej swobodzie, jaką uzyskał na Malcie, udało mu się zgromadzić wielu muzułmańskich niewolników wokół spisku mającego na celu zamordowanie podczas święta religijnego wielkiego mistrza Manuela Pinto i wielu rycerzy. Spisek został odkryty przed jego rozpoczęciem zaplanowanym na 22 czerwca 1749. Osądzono i stracono ponad 200 niewolników, w tym pokojówkę wielkiego mistrza. Pasza został odesłany z powrotem do Konstantynopola. Nadzór nad niewolnikami został dodatkowo wzmocniony.
Zniesienie
Niewolnictwo zostało zniesione przez Napoleona Bonaparte po zajęciu Malty w 1798.
Zobacz też Islam na Malcie
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Historia Malty Kategoria:Niewolnictwo na Malcie