Na tylnym końcu powierzchni stawowej prezygapofyzowej rozpoczyna się wyrostek kolczysty, zmierzający do tyłu i górnie. Trzon łączy się z żebrami szyjnymi o cienkich główkach i guzkach, wspieranych przez biegnący poniżej grzebień kolumnowy rozpoczynający się na główce. Ich końce przednie są krótsze od tylnych, stopniowo zwężają się ku końcowi, osiągając długość 60 cm.
Z uwagi na słabe zachowanie trudno ocenić kształt trzonu jednego z kręgu odcinku dorsalnym, drugi był opistoceliczny. Kręg grzbietowy cechuje się wysokim, trójkątnym wyrostkiem kolczystym, ostrym, ale krótkim. Łuk kręgowy ma 3 otwory, przechodzący w rozległe zagłębienia. Kanał kręgowy opisują badacze jako duży, półowalny. Krótkie, ale solidne diapofyzy kierują się bocznie. Wyrostki stawowe tylne noszą duże i płaskie powierzchnie stawowe skierowane brzusznie. Z ich podstawy odchodzi przednia blaszka centro-postzygapofyzowa, z kolei blaszka międzypostzygapofyzowa łączy u podstawy rzeczone wyrostki. Hyposfen nie istnieje. Znaleziono żebra grzbietowe, ale trudno je przyporządkować do konkretnego kręgu. Te większe, płytkowate prawdopodobnie leżały proksymalnie, mniejsze i bardziej smukłe zaś raczej z tyłu.