Najlepiej zachowane ma 90 cm długości i prawdopodobnie należało do tylnej części odcinka grzbietowego.
Kreatorzy gatunku opisują znalezione kręgi ogonowe, prawdopodobnie od czwartego do dziewiątego, jako silnie proceliczne. Szczyt tylnej wypukłości lokują nieco nad środkiem trzonu. Pierwszy z nich trzon ma długi i wyższy niż szeroki, z brzuszną powierzchnią wklęsłą. U podstawy wyrostków poprzecznego i stawowego przedniego widniej guzowatość. U podstawy łuku kręgowego zaczynają się duże wyrostki stawowe przednie. Piąty kręg również jest wyższy niż szerszy, odróżnia się od poprzednich poszerzeniem końca wyrostka poprzecznego oraz krzywizną gorzej rozwiniętej prezygapofyzy. Kolejne kręgi także mają wyższe niż szerokie trzony, coraz dłuższe w kierunku dystalnym, o dobrze rozwiniętych powierzchniach stawowych łuków naczyniowych tworzących guzowatości z niewielkim zagłębieniem na brzegu tylno-brzusznym, o dobrze zbudowanych skierowanych tylnie wyrostkach poprzecznych, a wyrostkach stawowych przednich długich a prostych ze średnio rozwiniętymi powierzchniami stawowymi. Natomiast postzygapofyzy noszą wklęsłe powierzchnie stawowe. Od przednich części trzonów odchodzą łuki kręgowe. Wyrostki kolczyste wykazują bazalnie spłaszczenie boczne, poszerzają się natomiast dystalnie. Badacze opisują dalej dystalne kręgi ogona.