Celem projektu było zachowanie DNA i żywotnych komórek zagrożonych gatunków na świecie.
Była członkinią Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii, co przez jakiś czas utrudniało jej podróże do USA.
W 1975 McLaren została członkinią Towarzystwa Królewskiego (Royal Society). W latach 1991–1996 pełniła funkcję ministry spraw zagranicznych Royal Society, a w latach 1992–1996 wiceprezeski. Była pierwszą kobietą na tym stanowisku w 330-letniej historii towarzystwa. W 1986 w uznaniu pionierskiej pracy nad płodnością została członkinią Royal College of Obstetricians and Gynaecologists. W 1989 wygłosiła wykład Ellisona-Cliffe’a w Royal Society of Medicine, a w latach 1990–1995 była profesorką w Royal Institution.
W 1993 otrzymała Order Imperium Brytyjskiego. W latach 1993–1994 była prezeską British Association for the Advancement of Science, w 1998 została członkinią Akademii Nauk Medycznych.
W 2002 wraz z Andrzejem K. Tarkowskim otrzymała Nagrodę Japońską za wkład w biologię rozwoju, a w 2007 nagrodę organizacji March of Dimes w dziedzinie biologii rozwojowej. W 1988 r.