Pluton, w którym walczył Badmajew, liczył 40 osób, mieli do dyspozycji dziesięć sztuk karabinów, kilka było uszkodzonych. Było bardzo mało amunicji. Broń strzelca to zazwyczaj dwa zaczepne granaty polskiej produkcji. Piotr Badmajew walczył w okolicy Centralnego Instytutu Fizycznego i ul. Kiwerskiej. Dzięki wymianie udało mu się zdobyć karabin. W nocy, wraz z walczącym w okolicy pułkiem, zaczął się wycofywać w kierunku Kampinosu, operacja się nie udała. Badmajew prowadził zwiady, brał udział w regularnych polsko-niemieckich wymianach ognia na Bielanach. Czwartego dnia powstania jego oddział ponownie wyruszył w stronę Kampinosu, dotarli do Sierakowa, gdzie przeszedł reorganizację, Badmajew dbał o wyżywienie. Siódmego sierpnia oddział ten został włączony do zgrupowania majora „Żubra” pod Izabelinem. Zgrupowanie krążyło między podwarszawskimi miejscowościami, odbierając zrzuty z alianckich samolotów. Piętnastego sierpnia oddział Badmajewa wrócił do Warszawy, tam weszli w skład broniących Dworca Gdańskiego. Badmajew walczył też na Żoliborzu. Czternastego września jego oddział zajął tzw. Olejarnię. Następnie obsadzili ul. Gdańską, którą opuścili trzydziestego września. Ostatecznie oddział został rozbity przez Niemców na placu Wilsona. Po złożeniu broni dostali się do niewoli.