Wykazano również zachodzenie hybrydyzacji międzygatunkowej rybitw złotodziobych i chińskich. Stanowi to znaczące zagrożenie dla rybitw chińskich, których populacja w 2017 liczyła niecałe 100 par. Wówczas nie potwierdzono jeszcze badaniami genetycznymi krzyżowania się z pospolitymi rybitwami złotodziobymi. Obserwowano i fotografowano jednak nietypowo upierzone osobniki. W 2004 pierwszy raz zauważono rybitwy chińskie u ujścia rzeki Min Jiang (Fujian) i rozpoczęto badania terenowe, a od 2008 do 2011 sfotografowano tam co najmniej 3, być może 4, potencjalne mieszańce. W programie ochrony gatunku nie ujmowano krzyżowania międzygatunkowego jako potencjalnego czynnika ryzyka. W Chinach i na Tajwanie jedyne znane wtedy stanowiska lęgowe rybitw chińskich leżały w obrębie kolonii rybitw złotodziobych. Wyniki uzyskane przez Yang et al. (2018) sugerują, że to gatunki siostrzane, które rozdzieliły się blisko 0,75 mln lat temu. Moment wyodrębnienia się dwóch linii rozwojowych, T. bernsteini+T. bergii oraz T. maximus+T. bengalensis ustalono na około 1 mln lat temu, co zgadza się z dotychczasowymi danymi dotyczącymi samej rybitwy złotodziobej. Wyznaczony dystans genetyczny rzędu 1,5–1,6% jest znacząco mniejszy niż między T.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rybitwa złotodzioba · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.