Antyfaszyzm PPS był przy tym odrębny od komunizmu. Program radomski bardzo ostro krytykował taktykę komunistów, uznając ją za czynnik osłabiający ruch robotniczy. PPS nie zamierzała więc podporządkowywać swojej działalności KPP ani przyjmować komunistycznej koncepcji walki politycznej. Jednocześnie partia podkreślała potrzebę obrony istniejących swobód demokratycznych i przeciwstawienia się tendencjom faszystowskim.
PPS podejmowała również próby współpracy z innymi siłami politycznymi. W połowie lat 30. doszło do zbliżenia między PPS a KPP. W lipcu 1935 r. zawarto między nimi tzw. pakt o nieagresji, którego celem było ograniczenie wzajemnych ataków i stworzenie możliwości współdziałania wobec rosnącej siły ugrupowań prawicowych. Porozumienie nie doprowadziło jednak do trwałego zjednoczenia obu partii. Różnice dotyczące komunizmu, Związku Radzieckiego, ustroju państwa oraz metod działania pozostały bardzo silne.