Egzemplarz z numerem fabrycznym I/3 i znakami rejestracyjnymi SP-PAK był użytkowany w Aeroklubie Mieleckim. Po skasowaniu został przekazany 19 października 1971 r. do zbioru Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Egzemplarz z numerem rejestracyjnym SP-PAW został na początku 1971 r. przekazany do Zakładów Metalowych w Nowej Dębie, gdzie został wykorzystany jako dekoracja przedsiębiorstwa.

Konstrukcja Dwumiejscowy wolnonośny dolnopłat konstrukcji metalowej z chowanym podwoziem.

Kadłub o konstrukcji półskorupowej. Silnik oddzielony od kabiny załogi stalową przegrodą ogniową. Miejsca załogi w układzie tandem, tablice przyrządów wyposażone w prędkościomierz, wysokościomierz, wariometr, zakrętomierz, busolę, zegar, obrotomierz, kontroler silnika, paliwomierz, manometr ciśnienia ładowania, termometr głowic silnika i woltoamperomierz. Obydwie kabiny były wyposażone w podwójne sterownice złożone z pedałów i drążka sterowego. Kabina tylna była kabiną główną, miała pełne wyposażenie w wyłączniki i dźwignie. Piloci mieli do dyspozycji radiostację i telefon pokładowy. Kabina zakryta dwuczęściową osłoną złożoną z nieruchomego wiatrochronu i jednoczęściowej osłony odsuwanej do tyłu. Konstrukcja kadłuba usztywniona wręgami i podłużnicami.