Delegacja Komisji odbyła rozmowy z kolejnymi ministrami administracji (J. Kępa, gen. Hupałowski), a także liczne rozmowy z wiceministrami i dyrektorami departamentów w ministerstwach administracji i finansów i w tych rozmowach przedstawiała fatalną sytuację prywatnych domów i ich właścicieli, przekonując o konieczności zmian w przepisach. Komisja zaczęła być zapraszana na spotkania w ministerstwie i dostawała do zaopiniowania projekty rozporządzeń. Przedstawiciele Komisji brali udział w posiedzeniach komisji sejmowych, gdzie było możliwe przedstawianie posłom istniejącej sytuacji właścicieli domów i związanych z tym postulatów zrzeszeń. Te postulaty na ogół natrafiały na niechętne nastawienie posłów, jednak to „drążenie skały” powoli przynosiło większe zrozumienie sytuacji. Miały też miejsce rozmowy z przedstawicielami prasy i pojawiły się w prasie teksty dotyczące prywatnych domów. Tak np. relacja z rozmowy z przewodniczącym Komisji ukazała się 20 sierpnia 1982 na pierwszej stronie „Życia Warszawy”. Były też rozmowy i wywiady w radiu i TV, w których przedstawiono złą sytuację „kamieniczników”. W rezultacie tych działań sytuacja prywatnych domów stała się bardziej znana i bardziej zrozumiana.