Podczas wojny nie występował, pracując od grudnia 1939 roku do stycznia 1945 roku jako urzędnik w krakowskim magistracie. Po zakończeniu walk powrócił do grania Teatrze im. Słowackiego, a po utworzeniu Miejskich Teatrów Dramatycznych występował również w Starym Teatrze w Krakowie (od 1946 roku). Zaangażował się również w tworzenie krakowskiej Państwowej Szkoły Dramatycznej, pełniąc funkcję jej wicedyrektora (1946-1947). W latach 1950–1953 był dyrektorem Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej, natomiast w latach 1953–1963 pełnił funkcję jej rektora; za jego kadencji uczelnię przemianowano na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. W 1956 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 1947–1971 wykładał na uczelni grę aktorską i pracę z aktorem. Reżyserował również studenckie spektakle dyplomowe. Był zasłużonym członkiem SPATiF-ZASP. Wystąpił w dwóch spektaklach Teatru Telewizji (1962, 1969).