Michał Ignacy Wieczorkowski (ur. 3 października 1673 w Gdańsku, zm. 26 lutego 1751 w Jarosławiu) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, wykładowca, teolog, misjonarz i dyplomata.
Życiorys Urodził się w Gdańsku. W 1690 roku wstąpił do zakonu jezuitów. Wyświęcony w 1702 w Krakowie. W latach 1704–1715 był profesorem poetyki, retoryki, filozofii, teologii polemicznej i języka greckiego w szkołach jezuickich we Lwowie, Lublinie, Rawie, Kaliszu, Krakowie i Jarosławiu. W 1716 roku, na polecenie króla Augusta II udał się do Persji rządzonej wówczas przez szyicką dynastię Safawidów, aby wspomóc misję prowadzoną przez Tadeusza Krusińskiego. W 1717 dostał się do Isfahanu gdzie nie został przyjęty przez szacha, a listy królewskie przekazał pierwszemu wezyrowi. W listach do króla Wieczorkowski skarżył się o braku pomocy ze strony dworu perskiego. Po roku w Isfahanie udało mu się uzyskać przywileje dla misji polskiej w Erywaniu. Katoliccy misjonarze mogli nawracać tam ormiańskich chrześcijan na katolicyzm. W 1720 wrócił do Polski i przedstawił królowi raport o prześladowaniu chrześcijan w Persji zatytułowany: Persecutiones in Persia. August II kazał mu ponownie udać się na misje. Przed wyruszeniem Wieczorkowski przeprowadził kwestę po Wielkopolsce by zebrać fundusze.