Lavalette został jedynie potępiony za świecki handel (który był zabroniony u jezuitówTamże, s. 62.) przez wewnętrzną komisję współbraci pod przewodnictwem wizytatora. Odsunięto go od władzy, odesłano go do Europy w roku 1762 i zakazano mu udzielania sakramentów dopóki generał nie zmieniłby decyzjiTenże, Antoine Lavalette, Slave Murderer: A Forgotten Scandal of the French West Indies, „Journal of Jesuit Studies” 8, 2001, s. 53..
Ostatnie lata Po tym werdykcie Lavalette wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie przebywał pod nazwiskiem Duclau. Wtedy napisał pismo we własnej obronie, zatytułowane „Mémoire Justificatif”. Po zakończeniu wojny siedmioletniej i w obliczu wypędzenia zakonu z Francji powrócił do ojczyzny, gdzie dobrowolnie opuścił zakon w 1763 roku. Pod kolejnym fałszywym nazwiskiem zamieszkał rok w Villeneuve-les-vaux koło Nicei, a następnie przeniósł się do rodzinnej Martrin. Lavalette nie zrezygnował z zainteresowania handlem, więc jesienią 1766 roku popłynął do Saint-Domingue, aby wyszukać dostawę kawy szwagra, ale wrócił z niczym. Następną wiosną Lavalette wrócił do Francji, w której złożył przysięgę wierności wobec Kościoła gallikańskiego przed parlamentem tolozańskim, był w tym czasie podupadły na zdrowiu.