Antoni Wojtysiak dokonał syntezy pojawiających się pojęć z zakresu agronomii społecznej i stwierdził, że ta dziedzina wiedzy ma charakter zarówno naukowy, jak i społeczny. Jest najmłodszą gałęzią wiedzy rolniczej, zatem zakres zainteresowania i metody badawcze będą się kształtować stopniowo, w miarę rozwoju działalności w praktyce.
Wiktor Bronikowski uznawał agronomię społeczną jako część nauki z zakresu polityki agrarnej i socjologii wsi. W okresie międzywojennym agronomia społeczna rozumiana była jako pozaszkolne formy kształcenia rolników, stanowiła więc element działalności izb rolniczych, kółek rolniczych, niższych szkół rolniczych oraz instruktorów rolnych. Agronomię budowano na trzech podstawowych filarach: nauce i oświacie rolniczej, instytucjach i organizacjach rolniczych oraz na rolnikach-producentach rolnych.
Nauczanie agronomi społecznej w okresie międzywojennym W 1927 r. z inicjatywy W. Grabskiego w ramach Zakładu Polityki Agrarnej SGGW powołano Studium Agronomii Społecznej. W Studium realizowano trzy grupy wykładów i ćwiczeń, obejmujące nauki pedagogiczne, społeczno-ekonomiczne oraz podstawy nauk rolniczych.