Po francuskiej inwazji i wygnaniu szpitalników w 1798, a następnie okupacji Malty przez Francję, podjęta została próba wprowadzenia do powszechnego użycia na Malcie języka francuskiego, oraz ustanowiony został on jako język urzędowy, lecz jedynie do czasu poddania przez Francuzów Malty Brytyjczykom w 1800. W tym czasie wyspy były uważane przez wielu za część Włoch, a brytyjski komisarz cywilny Alexander Ball określał stolicę Malty Vallettę jako „najspokojniejsze miasto we Włoszech”. W XIX wieku brytyjskie władze kolonialne wprowadziły na wyspach angielski, co doprowadziło do nieporozumień między zwolennikami języka angielskiego i włoskiego. Ten spór stał się znany jako kwestia językowa.
Wczesne próby anglicyzacji (1813–1880)
Malta stała się de facto kolonią brytyjską w 1813, a sir został mianowany jej pierwszym gubernatorem. Ta zmiana polityczna została potwierdzona de jure w traktacie paryskim w 1814. Wysiłki na rzecz wprowadzenia języka angielskiego na wyspach rozpoczęły się mniej więcej w tym czasie. W 1813 minister wojny i kolonii lord Henry Bathurst polecił Maitlandowi, aby język włoski został zastąpiony przez angielski, i by ten ostatni był promowany wśród mieszkańców wysp.