Penrose Julyan opowiedział się za wprowadzeniem języka angielskiego w administracji i sądach, i wycofywaniem włoskiego, chociaż stwierdził, że tego ostatniego nie należy „przymusowo ograniczać”, i że język maltański nie powinien być tłumiony. Połączył także maltańskich italofilów z akcjami wywrotowymi, zwiększając polityczne konotacje debaty językowej. Raporty Julyana i Keenana (wraz z raportem Francisa Roswella, który zaproponował reformy administracyjne i podatkowe) uznano za wrogie próby zanglicyzowania Malty kosztem istniejących wartości społeczno-kulturowych.
Anglicyzacja kosztem Włoch nasiliła się w latach 80. XIX wieku, a głównym celem była lepsza integracja narodu maltańskiego z Imperium brytyjskim. Stały podsekretarz kolonialny Robert Herbert stwierdził w 1883, że pomogłoby to zapobiec włoskiemu irredentyzmowi. W tym momencie wielu maltańskich anglofilów zaczęło odgrywać wiodącą rolę w promowaniu języka angielskiego, i zorganizowali się w Reform Party pod przywództwem Sigismonda Savony. Partia opowiadała się za reformami zalecanymi przez komisję Rowsella-Julyan-Keenana i uznała anglicyzację za niezbędną dla maltańskich robotników zależnych od obecności brytyjskiej na wyspach.