Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają zwykle lasy, ich skraje i inne obszary mniej lub bardziej zadrzewione. Występuje u nich nadpasożytnictwo. Larwy ich są parazytoidami błonkówek z rodziny gąsienicznikowatych oraz muchówek z rodziny rączycowatych, które same są parazytoidami gąsienic motyli nocnych. Osobniki dorosłe odwiedzają kwiaty celem żerowania na nektarze. Mogą także żerować na spadzi. Chętnie przysiadają na nasłonecznionych powierzchniach, w tym glebie i skałach.
Rodzaj ten najliczniej reprezentowany jest w Holarktyce. Mniej gatunków występuje w neotropikalnej, nieliczne zaś w północnych krańcach krainy orientalnej. W Polsce stwierdzono trzy gatunki – żałobnicę białopasą, drogosza żałobnego i H. velutina.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1869 roku przez Hermanna Loewa. W 1910 roku Daniel William Coquillett wyznaczył jego gatunkiem typowym opisanego w 1758 roku przez Karola Linneusza Musca morio. W zapisie kopalnym żałobnice znane są z oligocenu i miocenu.
Do rodzaju tego należy ponad 90 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Bujankowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1869 roku