W wagonie odkrył w pełni wypełnioną skrzynię z kasą i aby nie trafiła ona w ręce wroga, wraz z tymże artylerzystą wydobył ją i przetransportował nocą do Königgrätz. W Neuköniggrätz został przedstawiony arcyksięciu Józefowi, który zapytał go czy pozostawiony na drodze przed Praskim Przedmieściem pociąg nie byłby do uratowania. Na to Bardach zaoferował swoją służbę, zebrał około 80 ludzi ze wszystkich oddziałów, aczkolwiek nie w pełni uzbrojonych i słabo wyposażonych z uwagi na panujące wtedy braki. Po dotarciu na miejsce odnalazł, przygotował i skierował do twierdzy Königgrätz pociąg wraz ze zdatnymi z działami i amunicją. W czasie tej akcji został zaskoczony przez pruski patrol Huzarów Trupiej Główki. Wywiązała się wtedy krótka walka, w której Bardach otrzymał dźgnięcie w udo i został ranny. Pomimo tego udało mu się uniknąć wzięcia do niewoli. Za swoje czyny został odznaczony złotym Medalem WalecznościWe wspomnieniu pośmiertnym z 1911 podano, że za swoją nadzwyczajną waleczność został w 1866 awansowany z feldwebela na porucznika. Jednak nie znajduje to potwierdzenia wobec pozostawania w stopniu kadeta w latach po 1866.. W późniejszym czasie był określany mianem „jednego z bohaterów z 1866”.