Geomorfologia jako nauka Geomorfologia jako samodzielna część geografii wyodrębniła się na początku XIX w., nosiła nazwę morfologii i zajmowała się pomiarem i opisem form rzeźby powierzchni Ziemi. Początkowo uważano, że powierzchnia Ziemi została ukształtowana przez procesy mające źródło w jej wnętrzu, tzw. procesy endogeniczne. Wiązała się z tym wczesna koncepcja plutonizmu, częściowo zastąpiona koncepcją neptunizmu. Z czasem, w oparciu o zasadę aktualizmu geologicznego wiedza na temat procesów powierzchniowych (egzogenicznych) i ich wpływie na formy rzeźby terenu znacznie wzrosła. Naukowcami, którzy propagowali nowocześniejsze podejście byli m.in. K. Gilbert (1877), W.M. Davis (1905) czy W. Penck (1924). Analiza drobnych elementów form, badania laboratoryjne i rozwój dziedziny sedymentologii pozwoliły na zwiększenie roli obecnie panującego w geomorfologii kierunku - geomorfologii dynamicznej.