Podział geomorfologii Wraz z rozwojem tej nauki, ze względu na zadania i metody badawcze, wyodrębnił się podział na: geomorfologię historyczną – gdzie, na tle budowy geologicznej i innych elementów środowiska, na podstawie analizy wyglądu, rozmiarów, wieku i pochodzenia napotkanych form rzeźby wnioskuje się o siłach i procesach rzeźbotwórczych i etapach rozwoju rzeźby. Stosuje się tu metodę dedukcyjną; geomorfologię dynamiczną – gdzie, przy znajomości praw fizyki, bada się bezpośrednio przebieg i intensywność procesów rzeźbotwórczych. Stosuje się tu metodę indukcyjną; geomorfologię klimatyczną – zajmującą się wpływem klimatu na rzeźbę terenu; geomorfologię strukturalną – której założeniem jest dominujący wpływ budowy geologicznej na rzeźbę.
Cykl geograficzny W przeszłości sformułowano termin, który miał tłumaczyć główny proces ewolucji rzeźby Ziemi. Nosił on nazwę cyklu geograficznego i był siostrzanym odpowiednikiem geologicznego cyklu skalnego. Cykl geograficzny zakłada ciągłe współdziałanie procesów endogenicznych i egzogenicznych prowadzących do ciągłej ewolucji rzeźby Ziemi. Współcześnie stosuje się również określenie cykl denudacyjny. Charakterystyka cyklu denudacyjnego zależy od środowiska klimatycznego – w obszarach suchych dominuje np.