Łódzkie Towarzystwo Cyklistów () – najstarszy klub kolarski w Łodzi, powstały w lipcu 1886 r.
Historia Łódzkie Towarzystwo Cyklistów powołali w lipcu 1886 r. m.in. Robert Resiger, Karol Bernhardt Steinert i Ryszard Steinert – łódzcy fabrykanci. W listopadzie 1886 r. uchwała ustanawiająca ŁTC została zalegalizowana przez gubernatora piotrkowskiego. Do ŁTC dołączali przede wszystkim młodzi ludzie pochodzący z zamożnych rodzin – głównie fabrykanckich rodów z Łodzi, Pabianic i Zgierza. Dostęp do klubu dla biedniejszych warstw społeczeństwa był utrudniony ze względu na konieczność opłacania miesięcznych składek, wynoszących 5 rubli oraz posiadania własnego roweru, którego koszt oscylował wokół 120 rubli. Klub skupiał niemal wyłącznie członków pochodzenia niemieckiego, w tym osoby m.in. następujące: Juliusz Teodor Heinzel, Adolf John, Bruno Biedermann, Robert Junior Biedermann, Alfred Biedermann, Emil Geyer, Ryszard Geyer oraz Leopold Kindermann. W 1893 r. wśród członków ŁTC można było wyróżnić tylko jednego fabrykanta pochodzenia żydowskiego – Władysława Barucha, a także kilku Polaków. ŁTC próbowało podkreślać i utrzymywać swój elitarny charakter, w związku z czym regularnie organizowało wspólne, uroczyste śniadania, wieczory taneczne organizowane zazwyczaj w Grand Hotelu, obchody Bożego Narodzenia.