Jan Topiński (ur. 13 grudnia 1907 w Krakowie, zm. 15 grudnia 1971 w Warszawie) – prawnik, polski Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Życiorys mały|Lata 30. XX w., ulica Tamka w Warszawie, przy której Topiński ukrywał ósemkę Żydów podczas okupacji niemieckiej
Dzieciństwo i młodość Jan Topiński urodził się jako syn zecera, przywódcy związku drukarzy Karola i Marii Topińskich. Na przełomie lat 20. i 30. Topiński studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie poznał Zofię Bielicką, z którą wziął ślub w 1933 r. Topińscy w czasie studiów działali w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Na początku lat 30. Topiński pracował w sądzie w Krakowie jako sędzia-cywilista. Po obronie pracy doktorskiej uzyskał awans na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego w Warszawie. Piastował to stanowisko do wybuchu II wojny światowej. W 1937 małżeństwo przeprowadziło się z Krakowa na warszawski Żoliborz. Po porzuceniu pracy w sądzie, Topiński zatrudnił się jako prawnik w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na stanowisku likwidatora Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Oprócz tego podczas okupacji pracował w Biurze Informacji i Propagandy Armii Krajowej. Dodatkowo wspólnie z małżonką wyrabiał dla prześladowanych Żydów fałszywe dokumenty.