Styl szwajcarski (inaczej: alpejski, tyrolski, uzdrowiskowy) – styl architektury regionalnej, powstały na obszarze Szwajcarii i spopularyzowany w II połowie XIX w. w kurortach uzdrowiskowych krajów Europy Środkowej.
Geneza nazwy Styl architektoniczny jest nazywany szwajcarskim, ze względu na fakt, iż kantony szwajcarskie wcześniej od innych regionów wykształciły architekturę nawiązującą do architektury alpejskich górali, a nazwa tyrolski wiąże się z faktem, iż region Tyrolu był głównym źródłem inspiracji dla architektów. Oba obszary leżą w zasięgu Alp, stąd mowa również o stylu alpejskim. Styl bywa nazywany również uzdrowiskowym, ze względu na jego popularność w kurortach uzdrowiskowych.
Historia Popularyzacja stylu szwajcarskiego miała swój początek w 1852 r. Został wtedy ogłoszony konkurs na prace nt. narodowej, szwajcarskiej architektury. Część z nadesłanych prac opierała się na szwajcarskiej architekturze ludowej. Swoje prace nawiązujące do architektury wiejskiej przedstawili wówczas: , Carl de Graffenried i , którzy swoje prace przedstawili w formie wzorników, zawierających komentarze. W tym okresie styl alpejski ulegał już popularyzacji poza Szwajcarią. Obiekty będące przedstawicielami tego stylu, występujące poza regionem jego pochodzenia powstawały w latach 20. XIX w.