zarówno w Niemczech wg projektu Karla Friedricha Schinkla jak i w Anglii wg projektu .

Kolejnymi kamieniami milowymi dla rozprzestrzeniania się stylu tyrolskiego były wystawy światowe w latach: 1867, 1873, 1878 i 1900 r. Popularyzacja stylu skutkowała zatraceniem jego autentyzmu niemniej wpłynęła na jego uniwersalność oraz kosmopolityzmWojciechowski A., Elementy sztuki ludowej w polskim przemyśle artystycznym XIX i XX wieku. W: „Studia z Historii Sztuki Polskiej II.” (red.) K. Piwocki. Zakł. Narod. im. Ossolińskich Wrocław, 1953.

Charakterystyka stylu Budownictwo w stylu tyrolskim obejmowało głównie wielokondygnacyjne wille i pensjonaty. Z zewnątrz obiekty te miały liczne tarasy, loggie i balkony, pozwalające na spędzanie czasu na leżakach i korzystaniu z kąpieli słonecznych. Fasady budynków, w tym m.in. werandy, balustrady schodów, obramowania okien i drzwi zdobiono bogatą dekoracją snycerską – wycinanymi w drewnie geometrycznymi lub roślinnymi zdobieniami. Budownictwo w stylu szwajcarskim charakteryzuje się, ze względu na nachylenie terenu, w którym posadowione były budynki, wysoką, kamienną podmurówką. Pozostała część budynku wykonywana była z drewna, zazwyczaj w konstrukcji zrębowej.