Ucieczka z Rumunii i życie na emigracji Po ustanowieniu reżimu komunistycznego w Rumunii, w 1949 roku jej sierocińce i fundację zostały znacjonalizowane. Jej córka, która wyjechała do Paryża w 1948 roku, pomogła Caradji w ucieczce na początku 1952 roku, do której doszło z pomocą francuskich tajnych służb. Caradja wyjechała z kraju na tankowcu pływającym po Dunaju, przybywając po ośmiu tygodniach do Wiednia. Zimą 1954–1955 kierowała akcją pomocy dzieciom w Algierze – po trzęsieniu ziemi z 9 września 1954 roku. Dużo podróżowała, wygłaszając wykłady we Francji na temat „Życia za żelazną kurtyną” i przemawiając w BBC. W grudniu 1955 otrzymała wizę na przyjazd do Stanów Zjednoczonych. Wkrótce po wylądowaniu pojawiła się w programie Dave'a Garrowaya. Mieszkała w tym państwie przez ponad 35 lat, głównie w mieście Comfort (w Hill Country w Teksasie), ale także w Baltimore (Maryland) i Kansas City. Podróżując po Ameryce, przemawiając w różnych miejscach, znalazła ponad pięciuset byłych jeńców wojennych, których znała z Rumunii. 28 sierpnia 1972 roku zorganizowała w Dallas w Teksasie zjazd – wydarzenie, które odbywało się rokrocznie przez wiele kolejnych lat. Podczas pierwszej i kolejnych edycji była na nim obecna jako gość honorowy i główny mówca.