27 sierpnia 1976 r., podczas dwusetnej rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych, pomogła zaprezentować Pomnik Pokoju dla Fundacji Wolności w Narodowym Parku Historycznym Valley Forge. W styczniu następnego roku została odznaczona przez Freedoms Foundation Medalem George'a Washingtona.
W 1978 roku zaprzyjaźniła się z Ottomarem Berbigiem, handlarzem antyków w Berlinie Zachodnim. Chciała dokonać adopcji Berbiga, ponieważ jej rodzina nie miała męskich spadkobierców, którzy mogliby nosić nazwisko rodowe. Ostatecznie Berbig przyjął imię Ottomar Rodolphe Vlad Dracula, książę Kretzulesco – adopcja została sformalizowana w 1990 rokuErik Kirschbaum, "Dracula's Kingdom!". mały|Cerkiew Kretzulescu
Powrót do Rumunii Po rewolucji rumuńskiej w 1989 r. nowo powołany rząd rumuński odmówił jej zwrotu jakichkolwiek dóbr, w tym posiadłości i sierocińca. W połowie 1991 roku wróciła do rodzinnego kraju. Zamieszkała na strychu swojego dawnego sierocińca, który obecnie zajmuje Urząd Miasta Bukaresztu. Zmarła w biedzie w wieku 100 lat, 26 maja 1993 roku. Została pochowana w rodzinnym grobowcu w Bukareszcie. Nabożeństwo żałobne odbyło się w zabytkowej cerkwi Kretzulescu. Córka Caradji, Alexandra Caradja (znana jako „Tanda” Bragadiru Moevs ), zmarła w 1997 roku. Przeżyła ją wnuczka, księżniczka Brianna „Hélène” Caradja (ur.