W tym też okresie występowali też tymczasowi diakoni, którzy mogli być też tymczasowymi nauczycielami czy kapłanami.
Okólnik Pierwszego Prezydium z 11 lipca 1877 otworzył drogę do wyświęcania na diakonów nastoletnich chłopców. Praktyka ta, choć przyjęła się relatywnie szybko, daleka była od powszechnej jeszcze w latach 90. XIX wieku. Współczesny kształt omawianego urzędu, w tym jego precyzyjny przedział wiekowy oraz jasno zdefiniowane przydzielane mu obowiązki, jest pokłosiem ruchu na rzecz reformy kapłaństwa z lat 1908–1922.
Drobnej modyfikacji co do wieku chłopców wyświęcanych na diakonów dokonano w 1954. Przewiduje się, że międzynarodowa ekspansja Kościoła, zmiany pokoleniowe oraz zmieniające się oczekiwania społeczne wymuszą w przyszłości kolejne restrukturyzacje kapłaństwa Aarona, w tym także urzędu diakona.