Inwazja Normanów na Maltę – atak na wyspę Malta, zamieszkiwaną wówczas głównie przez muzułmanów, dokonany przez siły normandzkiego pod dowództwem Rogera I w 1091.
Najeźdźcy oblegali Medynę (dzisiejsza Mdina), główną osadę na wyspie, ale mieszkańcom udało się wynegocjować pokój. Muzułmanie uwolnili chrześcijańskich niewolników, złożyli Rogerowi przysięgę lojalności i zapłacili mu roczną daninę. Armia Rogera splądrowała następnie Gozo i wróciła na Sycylię z uwolnionymi jeńcami.
Atak nie przyniósł żadnych większych zmian politycznych, ale utorował drogę do ponownej chrystianizacji Malty, która rozpoczęła się w 1127. Przez wieki inwazja z 1091 była romantyzowana jako wyzwolenie chrześcijańskiej Malty spod panowania muzułmańskiego. Na kanwie tego przekonania powstało wiele tradycji i legend, jak na przykład mało prawdopodobne twierdzenie, że hrabia Roger nadał Malcie kolory czerwony i biały jako barwy narodowe.
Tło historyczne rozpoczął się około początku XI wieku. Podbój Sycylii został zakończony w 1091, wraz z upadkiem ostatniej muzułmańskiej twierdzy Noto. Położenie wysp maltańskich niedaleko od wybrzeży Sycylii sprawiło, że stały się one naturalnym celem ekspansji Normanów po zakończeniu podboju Sycylii. Plany ataku na Maltę snuł już w 1072 Robert Guiscard.