Kutry nie miały dziobowej rampy desantowej, żołnierze opuszczali ładownię poprzez przymocowane do burt drabinki oraz przez pokład. Załoga kutrów składała się z 8 osób, natomiast mogły one przetransportować 40 żołnierzy desantu lub 5 ton ładunku.
Napęd stanowiły dwa silniki wysokoprężne Wola DVMad o mocy 450 koni mechanicznych, napędzające dwie śruby. Tak skonfigurowany układ napędowy pozwalał rozwinąć maksymalną prędkość wynoszącą 18 węzłów. Okręty nie miały uzbrojenia oraz początkowo radaru, jednak w związku z przedłużeniem służby tych jednostek wyposażono je w radar nawigacyjny SRN-2061.
Po modernizacji z lat 1968–1970 brezentowy dach zastąpiony został stalowym, który miał trzy pary włazów dla żołnierzy desantu. Dodatkowo w trakcie modernizacji poprawiono m.in. zgłaszane przez załogi problemy ze sterownością poprzez przebudowę części rufowej oraz wentylację przedziału napędowego. W wyniku powyższych prac wyporność kutrów wzrosła do 29,5 tony.
Zobacz też Polskie okręty desantowe
Przypisy
Bibliografia
00709 00709