Odbiór, styl i znaczenie Odbiór dzieła przez czytelników był dobry. Publikacja była najczęściej cytowaną i omawianą spośród wydanych przez Chałubińskiego. Weszła też do kanonu klasyki tatrzańskiej. Zapoczątkowany przez autora i nowatorski sposób pisania o Tatrach był często stosowany przez innych autorów. Z ducha tej narracji wyrosło m.in. jedno z najważniejszych dzieł literackich Stanisława Witkiewicza – Na przełęczy. Na stylu tym wzorowali się też Mieczysław Karłowicz, Roman Kordys, Wincenty Birkenmajer, Wiesław Stanisławski, Jan Alfred Szczepański i Wawrzyniec Żuławski.
Chałubiński w formie gawędy zawiera liczne elementy dickensowskiego humoru, w miarę możliwości umniejszając niebezpieczeństwa czyhające na wędrowca w wysokich górach. Próbuje przekazać czytelnikom, że samo dzieło literackie nie jest w stanie przedstawić gór w pełni, takimi, jakimi są. Skupił się więc na opisie sposobu ich odczuwania i przeżywania: jestem zupełnie w swoim prawie. Opisując Ci wycieczkę w góry nie mogę przecież przedstawić oczom Twoim rysunku lub fotografii przebywanych przeze mnie okolic.