Morawska-Horawska napisała około 100 artykułów i rozpraw, kilkadziesiąt prac naukowych oraz 45 ekspertyz. Do jej zainteresowań naukowych należały: stan aerosanitarny powietrza nad aglomeracją krakowską, warunki anemologiczne Karpat, klimat obszarów zurbanizowanych (szczególnie zanieczyszczenia związkami siarkami) i meteorologia synoptyczna, m.in. w ochronie przeciwpowodziowej. W badaniach zanieczyszczeń powietrza wykorzystywała pomiary samolotowe. Ustaliła pionowy zasięg warstw inwersyjnych i wyspy ciepła nad Krakowem oraz proporcje stosunku krakowskiej emisji zanieczyszczeń do napływowej. Ekspertyzy Horawskiej przyczyniły się do likwidacji szeregów obiektów przemysłu ciężkiego w Krakowie i Skawinie. Dzięki niej Kraków stał się pierwszym polskim miastem z codzienną prognozą stężenia dwutlenku siarki. Jej najważniejsze publikacje to: Zachmurzenie i usłonecznienie Krakowa w latach 1859–1958 (1963), Meteorologiczne przyczyny powodzi w Polsce południowej w lipcu 1970 r. (1971), Metoda prognozy średniego dobowego stężenia SO2 dla obszarów miejskich na przykładzie Krakowa (1978).
Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (część przy ul.