Dalszy nieco dokładniejszy opis dotyczy samców podgatunku nominatywnego, o ile nie zaznaczono inaczej. Ciemię czarne, nieco zielonkawe. Boki głowy i szyi żółtobrązowe. Kantarek od matowożółtego po żółtolimonkowy. Gardło białawe. Tył szyi kasztanowy. Płaszcz zielonkawoczarny, połyskliwy. Krawędzie barkówek płowe lub białawe, tworzą jasne pasy. Pokrywy skrzydłowe większe i chorągiewki zewnętrzne lotek II rzędu są kasztanowe, na zamkniętym skrzydle układające się w plamę, pozostała część pokryw brązowawożółta lub nieco płowa, a lotek – w większości łupkowa, z jasnokasztanowymi końcówkami. Spód ciała brązowawy lub płowożółty, z czarnobrązową plamą na każdym z boków piersi. Ogon czarny, zielonkawy. Tęczówka żółta. Dziób matowożółty, z intensywnie kasztanowawą górną krawędzią. Nogi od słomkowych do płowożółtych, z przodu skoku bardziej zielonawe.
Zasięg występowania Bąki małe poszczególnych podgatunków zamieszkują: B. e. exilis – południowo-wschodnia Kanada, wschodnie USA oraz zachodnie USA od południowego Oregonu aż po Kalifornię Dolną, a prócz tego Ameryka Środkowa i Karaiby; zimowiska ciągną się na południe od południowej Kalifornii i południowo-wschodniej Arizony; B. e. pullus – północno-zachodni Meksyk;