zasięg ograniczony do 500-kilometrowego pasa lądu na wybrzeżu stanów Sonora i Sinaloa; B. e. erythromelas – obszar od rzeki Chagres i wschodniej Panamy na północy przez Kolumbię (Valle del Cauca i okolice miasta Santa Marta), region Gujany oraz Wenezuelę (stany Guárico i Miranda) po południowo-wschodnią Brazylię (od Amazonii na zachód po Manaus i na południe przez Mato Grosso i Goiás po Santa Catarinę) i Paragwaj; B. e. limoncochae – wschodni Ekwador; znany wyłącznie z miejsca typowego na tamtejszych nizinach; B. e. bogotensis – środkowa Kolumbia na wschód od Bogoty (Antioquia i sawanna w okolicach Bogoty); B. e. peruvianus – środkowo-zachodnie Peru w pasie wybrzeża między regionami La Libertad i Lima; jest to pas podobnej długości, co u meksykańskiego podgatunku.
Populacje niemal wszystkich podgatunków prowadzą osiadły tryb życia. Przemieszczają się jednak w odpowiedzi na brak opadów w spodziewanej ilości. Przedstawiciele podgatunku nominatywnego po okresie lęgowym opuszczają miejsca gniazdowania, a w północnej części zasięgu podejmują regularne dalekodystansowe wędrówki. Wyruszają od września do listopada, a wracają od lutego do kwietnia, w najdalej wysunięte na północ obszary – w maju. Zimują na terenach od południowych USA przez Amerykę Środkową i Karaiby po północną Amerykę Południową.