dotyczy to również drugich lęgów oraz lęgów zastępczych. Największe natężenie aktywności lęgowej w północno-wschodnich USA ma miejsce od końca maja do początku lipca. W środkowo-północnej części kraju lęgi odbywają się w czerwcu i lipcu. W południowej części Florydy większość lęgów inicjowana jest po 18 maja, a po 15 czerwca pojawia się duża liczba opierzających się już młodych. Osobniki B. e. bogotensis w kondycji rozrodczej odławiano w lutym, gniazdują tam też w marcu. W Ameryce Północnej odnotowywano zagęszczenie gniazdujących bąków małych od 0,4 do 12 gniazd/ha. Zwyczaje związane z rozrodem są bardziej zróżnicowane w Ameryce Południowej, przez co potrzeba więcej badań nad tamtejszymi populacjami.
Bąki małe gniazdują w gęstej roślinności na mokradłach lub w krzewach nisko nad taflą wody, samotnie lub – w dogodnym środowisku – w luźnych grupach. Budulec na gniazdo stanowią obumarłe lub świeże łodygi roślin wodnych. Układane są na kształt platformy, której średnica wynosi 15–20 cm, a wysokość – 5–13 cm lub więcej. Podstawą dla niej są zgięte w dół świeże lub obumarłe już rośliny, na które kładzione są krótsze łodygi. Platforma na początku zawieszona jest zwykle od około 15 do 60 cm nad lustrem wody (głębokiej przeważnie na 0,1–0,5 m), często jednak z czasem opada do poziomu wody pod ciężarem młodych i dorosłych bączków.