W pułku przebywał do 10 września 1917, a następnie 24 września tego roku został wcielony do armii austro-węgierskiej.
1 listopada 1918 w Krakowie wstąpił do dywizjonu rotmistrza Antoniego Jabłońskiego. 31 grudnia 1918 został ranny pod Czyszkami. Do 25 marca 1919 leczył się w szpitalach w Przemyślu i Krakowie. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii z równoczesnym przeniesieniem z 1 Brygady Kawalerii do 11 Pułku UłanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami, a po jej zakończeniu kontynuował służbę jako żołnierz zawodowy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 336. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 42. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 13 Pułku Ułanów w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1930 został przeniesiony do 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko szefa taborów, a 18 maja 1932 przeniesiony na stanowisko komendanta placu Płock.