Formowanie jednostek artylerii thumb|Artyleria Wojska Polskiego w Wilnie; kwiecień 1919 thumb|14 pap na poligonie w Biedrusku; 1919. Strzelanie ostre z armat włoskich 75 mm thumb|Gen. Śmigły-Rydz przyjmuje defiladę w Kijowie 8 maja 1920 thumb|Defilada Wojska Polskiego na Chreszczatyku; Kijów, maj 1920 thumb|Polska artyleria wkracza do Kijowa thumb|Polska artyleria przeciwlotnicza na Górze św. Włodzimierza pod Kijowem
Już od pierwszych dni listopada 1918 zaczęły samorzutnie powstawać oddziały artylerii w Królestwie i Galicji. Były to improwizowane baterie i plutony wyposażone w różnorodny sprzęt. Po zaborcach przejęto 352 działa 22 typów i 88 000 sztuk pocisków artyleryjskich. Po wybuchu powstania wielkopolskiego powstańcy zdobyli około 320 dział. Do użytku w Wojsku Polskim wytypowano pięć typów armat austriackich kalibru od 80 do 180 mm, cztery typy austriackich haubic kalibru od 100 do 150 mm, trzy typy armat niemieckich kalibru 77 do 150 mm, trzy typy niemieckich haubic 105–150 mm, rosyjskie trzycalowe armaty i sześciocalowe haubice. Wobec wielkich braków sprzętowych nawet austriackich dział fortecznych użyto do uzbrajania pociągów pancernych i krakowskich fortów. W kilku ośrodkach przystąpiono do formowania pierwszych pułków artylerii polowej.