W Warszawie z ochotników-studentów organizowano 7 pap, w Krakowie 1 pap, w Garwolinie dwie stacjonujące tam baterie Polnische Wehrmacht dały początek 9 pap, we Lwowie formowano 1 Lwowski pap. Każdy pułk miał składać się z trzech dywizjonów po trzy baterie.
Żywiołowy okres tworzenia pododdziałów artylerii trwał do lutego 1919. W tym czasie sformowano około 80 baterii o różnym składzie i uzbrojeniu. Po tym terminie, do maja tego roku, z baterii zaczęto łączyć dywizjony i pułki. Wobec niedostatku wyszkolonych kadr, koni, sprzętu taborowego oraz ciężkich dział, zawieszono formowanie czwartych dywizjonów przy pułkach artylerii polowej (przeznaczonych dla odwodu Naczelnego Wodza) oraz drugich dywizjonów przy tych pułkach artylerii ciężkiej, w których nie podjęto jeszcze prac nad wystawieniem drugiego dywizjonu. W okresie luty-maj do kraju przybyła partia sprzętu zakupionego we Włoszech: 132 armaty polowe kalibru 75 mm, 12 armat dalekonośnych kalibru 149 mm, 10 haubic Schneidera 105 mm, 8 moździerzy 210 mm. Ze sprzętu pozostałego po byłej armii Augusta von Mackensena na Węgrzech Międzysojusznicza Komisja przyznała Polsce 18 dział i 30 000 pocisków.