W latach 1890–1893 zbudowano, według projektu z 1889 r. Josepha Ebersa, w tej części miasta pierwszy katolicki kościół pod wezwaniem św. Henryka. Z inicjatywą jego budowy wystąpił biskup Heinrich Förster, a uzasadnieniem potrzeby budowy świątyni był gwałtowny wzrost liczby mieszkańców nowo powstającego osiedla. Nowa parafia została zatwierdzona 9 września 1893 r. Sama świątynia uzyskała neogotycką formę. Obok kościoła powstała, również w neogotyckim stylu plebania, która nie przetrwała do dziś.
Już przed II wojną światową ulicą Glinianą przebiegały linie tramwajowe. Pod koniec lat 30. XX wieku przebiegała tędy linia 6, w ramach której tramwaje kursowały z Tarnogaju w kierunku ulicy Hugona Kołłątaja i dalej ulicą Lotniczą do Pilczyc.
W rejonie osiedla Huby pod koniec II wojny światowej, podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., prowadzone były działania wojenne. Pierwsze pociski w rejonie kościoła św. Henryka spadły już 28 stycznia 1945 r., 19 lutego zniszczeniu uległy witraże, 21 lutego uszkodzeniu uległy wieże kościoła, a 23 marca zniszczeniu uległo prezbiterium, zakrystia i plebania. Pod koniec lutego 1945 r. wysiedlono z tych okolic mieszkańców oraz spalono część zabudowy. Front dotarł do ulicy Przestrzennej (Goethego), równoległej i położonej na południe od ulicy Glinianej, około 25–26 marca 1945 r.