Bariera, 1966). Z czasem rozszerzano znaczenie terminu „Nowa Fala”. Tadeusz Lubelski sugerował, że pierwszym polskim filmem „nowofalowym” był Ostatni dzień lata (1958) Tadeusza Konwickiego, którego oszczędność i autorska szczerość wypowiedzi miała zapowiadać osiągnięcia reżyserów skupionych wokół „Cahiers du cinéma”. Sebastian Jagielski sugeruje, że w obręb nurtu należałoby włączyć twórców starszego pokolenia, wśród nich Wajdę (Wszystko na sprzedaż, 1968) oraz Jerzego Kawalerowicza (Gra, 1968).
Inny proponowany termin dla pokolenia artystów z lat 60. XX wieku ukuł Jerzy Płażewski. Na podstawie Rysopisu i Walkoweru Skolimowskiego Płażewski zaproponował termin „trzecie kino”; zdaniem Płażewskiego „trzecie kino” – pokolenie Tubylców – miałoby zastąpić wcześniejsze pokolenia filmowe: Robinsonów (Aleksander Ford, Wanda Jakubowska, Jerzy Zarzycki) oraz Kolumbów (utożsamianych z polską szkołą filmową). Janusz Gazda, w oparciu o filmy Henryka Kluby (Chudy i inni, 1966) oraz Janusza Majewskiego (Sublokator, 1967), wyróżnił trzy cechy „trzeciego kina”: autentyzm, poetyckość oraz ironię. Redakcja pisma „Kultura Filmowa” próbowała uprawomocnić nurt, włączając do dyskusji nad „trzecim kinem” artystów przed debiutem, takich jak Wojciech Solarz, Krzysztof Zanussi i Andrzej Żuławski.