Z dyskusji wynikało jednak, że filmowców hipotetycznego „trzeciego kina” łączyła jedynie niechęć do filmów Skolimowskiego. Rafał Marszałek mimo to próbował bronić terminu, zaliczając do nurtu inne pokolenie debiutantów: Witolda Leszczyńskiego (Żywot Mateusza, 1968), Zanussiego (Struktura kryształu, 1969), Żuławskiego (Trzecia część nocy, 1971) oraz Edwarda Żebrowskiego (Ocalenie, 1972). Marszałek, jak opisywała jego założenia Marta Hauschild, wyróżnił następujące cechy „trzeciego kina”: „problem artystycznego samookreślenia Tubylców jako jeden z głównych tematów pokoleniowych, ewolucyjny (w przeciwieństwie do rewolucyjnego) charakter nurtu oraz tworzenie specyficznej relacji między autorem i odbiorcą”.
Innym terminem służącym wypełnieniu luki pomiędzy polską szkołą filmową a kinem moralnego niepokoju było promowane przez Lubelskiego „kino Młodej Kultury”. Zdaniem Lubelskiego, ale też Marioli Jankun-Dopartowej, „kino Młodej Kultury” miałoby podążać tropem ideałów grupy młodych intelektualistów skupionych wokół Adama Zagajewskiego i Edwarda Dwurnika, w szczególności – tropem hasła o „mówieniu wprost”.