Władysław Jan Bracki (ur. 28 maja 1892 w Poznaniu, zm. 29 maja 1970 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, dyrektor teatrów.

Życiorys Ukończył gimnazjum w Poznaniu, będąc członkiem młodzieżowego towarzystwa samokształceniowego "Iskra". Był również współorganizatorem harcerstwa polskiego w Poznaniu. Jako stypendysta Towarzystwa im. Karola Mar­cinkowskiego wyjechał do Berlina, gdzie studiował architekturę wnętrz. Tam też uczęszczał jako wolny słuchacz do szkoły dramatycznej Maxa Reinhardta w Deutsches The­ater. Na poznańskiej scenie teatralnej debiutował w 1911 lub 1913 roku. Wiosną 1913 roku grał w Berlinie na scenie Central Theater z zespołem teatralnym Jana Langego. W latach 1913–1918 był członkiem zespołu Teatru Polski w Poznaniu (z przerwą na służbę w armii niemieckiej podczas I wojny światowej). W latach 1918–1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim, organizując wraz z żoną, Lucjaną Bracką, objazdowy zespół teatralny wystawiający w Wielkopolsce i na Pomorzu przestawienia propagandowe. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie w latach 1919-1921 i 1922-1924 występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Kolejne lata spędził w Warszawie (Teatr Polski, 1924-1925), Krakowie (Teatr im.