Słowackiego, 1925-1926), by powrócić do Poznania, gdzie w latach 1926-1931 był członkiem zespołu Teatru Polskiego. Następne dwa lata spędził jako dyrektor objazdowego zespołu Teatru Poznańskiego, z którym występował w miastach Wielkopolski i Polski północnej. Sezon 1933/1934 spędził w poznańskim Teatrze Nowym, by następnie przenieść się do Torunia. Tam objął kierownictwo artystyczne, a następnie dyrekcję Teatru Narodowego, przemianowanego następnie na Teatr Ziemi Pomorskiej. Z zespołem teatru odbywał objazdy po Pomorzu, występując m.in. w Trójmieście.
Lata II wojny światowej spędził z rodziną w Warszawie, pracując jako dozorca w biurze budowlanym. Prowadził też tajne komplety, przez co od 1943 roku musiał się ukrywać m.in. w Świdrze. Po zakończeniu walk, w kwietniu 1945 roku powrócił do Torunia, gdzie reaktywował tamtejszy teatr, zostając jego pierwszym powojennym dyrektorem (do grudnia 1945 roku). W 1946 roku grał i reżyserował we Wrocławiu, a następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie występował na scenach Teatrów: Polskiego (1946-1949), Narodowego (1949-1964) oraz Współczesnego (1955-1957). Z początkiem 1965 roku przeszedł na emeryturę. Był członkiem zasłużonym SPATiF-ZASP.