W skład wyposażenia służącego zwalczaniu okrętów podwodnych wchodziły dwie pojedyncze wyrzutnie torpedowe OTAM-53 kal. 533,3 mm dla torped elektrycznych SET-53M. Wyrzutnie ulokowane były po jednej na każdej burcie. Jednostki nie miały zapasu dodatkowych torped, każda z nich była w stanie przenosić tylko dwie torpedy w wyrzutniach. Torpedy SET-53M to naprowadzane sonarem pasywnym radzieckie ciężkie torpedy (o masie 1480 kg) z napędem elektrycznym, przeznaczone do zwalczania okrętów podwodnych. Osiągały one prędkość 23 węzły i były w stanie zwalczać jednostki zanurzone maksymalnie do 200 m i w odległości około 8 km od miejsca wystrzelenia torpedy.
Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła początkowo radziecka, dwulufowa armata 2M-3M kal. 25 mm umiejscowiona na dziobie jednostek. Zestaw ważył 1515 kg i był obsługiwany przez jednego żołnierza, który zajmował miejsce wewnątrz wieżyczki. Zapewniała ona możliwość ostrzału w promieniu 360° przy kątach elewacji od -12° do +85°. Maksymalny zasięg zwalczania celów powietrznych wynosił 2500 m, zaś maksymalny pułap celu to 1700 m. W drugiej połowie lat 80. XX wieku wymieniono ją na nowocześniejszy zestaw krajowej produkcji ZU-23-2M Wróbel. Zestaw ten składał się z dwóch, sprzężonych ze sobą armat kal. 23 mm. Była to morska armata przeciwlotnicza opracowana w latach 70.