Każdy z silników zabudowany był na wzdłużniku dennym. Pozostałe miejsce w przedziale zajmowane było przez pozostałe mechanizmy okrętu. Sterowanie pracą siłowni, a dokładniej silników głównych i wspomagających je urządzeń, odbywać się mogło ze sterówki oraz GSD za pośrednictwem pulpitu kontrolno-sterowniczego pracy siłowni. Spaliny wyrzucane były przez otwory w burtach, jednak przed ich opuszczeniem były one mieszane z wodą za pośrednictwem wtrysków w przewodach spalinowych, w celu ich schłodzenia. Energię elektryczną na okrętach zapewniały dwa zespoły prądotwórcze MEz-E1 o mocy 25 kVA każdy. Każdy z zespołów składał się z prądnicy GEPd-84a/1 oraz silnika S322M. Sterowanie okrętem odbywało się za pośrednictwem trzech sterów napędzanych przez elektromechaniczną maszynę sterową. Tak skonfigurowany układ napędowy pozwalał na osiągnięcie maksymalnej prędkości wynoszącej 28,5 węzła oraz maksymalnego zasięgu wynoszącego 1080 Mm przy prędkości 11 węzłów, zaś przy prędkości 23 węzłów zasięg spadał do 380 Mm.