Upowszechnienie się dużych bloków i wieżowców sprawiło, że w krótkim czasie władze lokalne zmieniały przestrzeń swoich ośrodków z miast o małej gęstości zabudowy i zaludnienia na obszary gęsto zabudowane.

Miasta rozwoju charakteryzowały się także brakiem dywersyfikacji zatrudnienia, co prowadziło do nadreprezentacji przedstawicieli różnych grup etnicznych w danym zawodzie. Na przykład w latach 60. XX wieku Żydzi z Maroka zdominowali górnictwo, Żydzi z Jemenu przemysł tekstylny, a Żydzi z Algierii i Tunezji przemysł drzewny. Sytuacja ta wpłynęła także na stygmatyzację tych społeczności i stereotypizację. Miasta rozwoju uważano za ośrodki biedy i przestępstw, a ich mieszkańców za tanią siłę roboczą. Na przełomie lat 50. i 60 XX wieku władze koncentrowały w miastach rozwoju fabryki, które nie szukały wykształconych pracowników czy zaawansowanych umiejętności, co sprawiło, że drugie pokolenie imigrantów stanęło przed problemem znalezienia zatrudnienia poza przemysłem. Uzależnienie miast rozwoju od sektorów związanych z przemysłem pozwalało władzom na szybką asymilację imigrantów bez potrzeby inwestowania w państwowe programy nauki hebrajskiego i przystosowania do życia Izraelu.