W 1920 roku Bachtin opuścił Newel i przeprowadził się do stolicy guberni – Witebska. Komisarzem gubernialnym do spraw sztuki wtedy był artysta Marc Chagall. Ośrodkiem życia filozoficznego w mieście zostało kółko Michaiła. Wtedy jego idee uzyskały firmę piśmienną w ramach trzech rękopisów: „Subiekt moralności i subiekt prawa”, „Do filozofii czynu” i „Autor i bohater w działalności estetycznej”. Dużo uwagi w tych pracach udzielono filozofii Kanta. W odróżnieniu od niego Bachtin proponował umieścić w centrum filozofii moralności nie prawo uniwersalne, tylko indywidualny czyn.
W 1924 roku Bachtin wrócił do Petersburga (Leningradu). Do składu jego kółka wchodzili wtedy M. Judina, P. Miedwiediew, W. Wołoszynow, L. Pumpianski, I. Sołłertinski, I. Kanajew, K. Waginow i M. Tubianski.
W grudniu 1928 roku Bachtin razem z innymi przedstawicielami „inteligencji” leningradzkiej został aresztowany w związku z działalnością zespołu A. Mayera. 1929 roku uwolniono go z powodu zapalenia kości i szpiku, ale pół roku później został wysłany na 5 lat do Kustanaju. W czerwcu tego roku opublikowana została pierwsza monografia Bachtina „Problemy twórczości Dostojewskiego”.