Polifoniczność Polifoniczność (wielogłosowość) w powieści polega na umożliwieniu postaciom artykułowania swych poglądów, bez autorskiego komentowania czy faworyzowania któregoś z bohaterów. Głos to inaczej światopogląd danego podmiotu. W powieści polifonicznej te różne sposoby myślenia o świecie istnieją jedne obok drugich, polemizują (z gr. polemos – wojna) ze sobą, odnoszą się do siebie i – co ważne – nie są podporządkowane nadrzędnej świadomości autora. Przeciwieństwem powieści polifonicznej jest np. powieść tendencyjna.
Powieść polifoniczna to forma gatunkowa wyrażająca polifoniczne myślenie artystyczne opisana przez M.M. Bachtina. „Dostojewski, moim zdaniem, jest twórcą polifonicznej, wielogłosowej powieści, zorganizowanej jako intensywny i namiętny dialog na tematy najnowsze. Autor nie kończy tego dialogu, nie daje swojego autorskiego rozwiązania; ukazuje myśl ludzką w jej sprzecznym i niepełnym ukształtowaniu” – mówił Bachtin o polifonii w twórczości Dostojewskiego.