W latach 1914–1915 pracował w Zakładach Putiłowskich w Petersburgu, a w latach 1915–1917 w firmie „Nobel” także w Petersburgu, a w latach 1917–1919 w firmie „Aksaj” w Rostowie nad Donem jako główny inżynier-mechanik.
Po I wojnie światowej i powrocie do Polski w latach 1919–1939 został wykładowcą i kierownikiem warsztatów i laboratorium obróbki metali w Państwowej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda i w Towarzystwie Kursów Technicznych w Warszawie.
Podczas II wojny światowej zatrudniony był w średniej Szkole Technicznej, prowadząc zarazem tajne nauczanie na poziomie szkoły wyższej.
W 1945 r. został mianowany rektorem Szkoły Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda i rektorem Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Warszawie, pozostał na tych stanowiskach do 1951 r. W 1947 r. otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1951 został mianowany profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Eksploatacji Obrabiarek Politechniki Warszawskiej.