Działalność społeczna Ludwika Uzarowicza była skoncentrowana przede wszystkim w Stowarzyszeniu Inżynierów Mechaników Polskich, gdzie w latach 1946–1948 był przewodniczącym Zarządu Głównego, a od 1955 r. członkiem honorowym. Był jednym ze współzałożycieli Naczelnej Organizacji Technicznej, gdzie uczestniczył w pracach wielu jej komisji i komitetów, m.in. od 1959 r. kierował Komitetem Gospodarki Środkami Trwałymi NOT.

Na dorobek piśmienniczy prof. Ludwika Uzarowicza składa się wiele artykułów opublikowanych na łamach „Mechanika”, „Przeglądu Mechanicznego” i „Przeglądu Technicznego”, poświęconych głównie organizacji warsztatów, metodyce zajęć warsztatowych, kształceniu i dokształcaniu na różnych poziomach wiedzy oraz gospodarce remontowej. Był również współautorem podręczników i poradników, takich jak „Mechanik. Podręcznik do obliczania i konstruowania dla inżynierów, techników i słuchaczy szkół technicznych” t. I–II (1927–1932), „Mechanik. Poradnik techniczny” (1958) czy wielokrotnie wznawiany „Poradnik warsztatowca mechanika” (wyd. 6 w 1971). Z innych jego opracowań na uwagę zasługują: „Technologia obróbki bezwiórowej.