W 1899 uzyskała doktorat w dziedzinie nauk chemicznych. Do 1902 pracowała jako doktorka chemii w dziale patentowym firmy Agfa. Jako inspektorka odwiedzała fabryki i warsztaty, monitorowała warunki bezpieczeństwa i higieny pracy (m.in. w Karlsruhe). Zrezygnowała z pracy z powodu zbyt niskich zarobków i niewystarczającego szacunku mimo rzetelnej pracy. Zapisała się na studia na Uniwersytecie w Heidelbergu. Nawiązała kontakty z Maxem Weberem i Marianne Weber.
Zaangażowała się w poprawę jakości opieki społecznej nad rodzinami robotniczymi oraz młodzieżą. W 1907 wyjechała do Düsseldorfu i wstąpiła do Federacji Niemieckich Stowarzyszeń Kobiet, gdzie przejęła kierownictwo nad Stowarzyszeniem Opieki nad Niemowlętami i Opieki Społecznej. W 1908 została członkinią zarządu i prezydium Niemieckiego Ośrodka Pomocy Młodzieży. W 1909 została wybrana do zarządu Niemieckiego Towarzystwa Opieki Publicznej i Prywatnej. Prowadziła wykłady oraz szkolenia, publikowała wyniki badań.
W czasie I wojny światowej organizowała pomoc dla dzieci i kobiet. W 1917 rozpoczęła pracę w Hamburskiej Społecznej Szkole Kobiet i Społecznym Instytucie Pedagogicznym, do czego namówiła ją Gertrud Bäumer.
W listopadzie 1918 zapisała się do Niemieckiej Partii Demokratycznej. Wystąpiła z jej szeregów na znak protestu wobec niedostatecznej reprezentacji kobiet.