W latach 1919–1921 była jedną z pierwszych kobiet posłanek w Reichstagu.

W 1921 zrezygnowała z dalszej działalności parlamentarnej. Przeniosła się do Baden i działała jako starsza radna w badenskim Ministerstwie Stanu. Przed 13 lat prowadziła dom rekreacyjny dla dzieci Heuberg w Jurze Szwabskiej.

Od semestru letniego 1928 pracowała jako socjolożka w Instytucie Nauk Społecznych i Politycznych na Uniwersytecie Opieki Społecznej i Opieki Społecznej w Heidelbergu. Prowadziła badania i wykłady naukowo-socjologiczne.

W okresie Republiki Weimarskiej pełniła funkcje publiczne związane z opieką społeczną, przecierając szlaki kobietom. Współpracowała z działaczkami na rzecz praw kobiet, jak również organizacjami społecznymi i kobiecymi. W 1925 była współzałożycielką (wraz z Alice Salomon, Gertrudą Bäumer i Marianne Weber) Die Deutsche Akademie für soziale und pädagogische Frauenarbeit (Instytutu Do Spraw Udziału Kobiet W Działalności Zawodowej i Społecznej) w Berlinie.

W 1933, ze względu na żydowskie pochodzenie, została zmuszona do ustąpienia ze wszystkich stanowisk i urzędów. Zajęła się pomocą żydowskim obywatelom Niemiec podczas wyjazdu z kraju. Opiekowała się tymi, którzy zostali.